شعر فارسی آیات غمزه

چقدر قمری بی آشیان درآوردیم

سعید بیابانکی — Tue, 21 Sep 2021 02:27:00 GMT

میان خاک، سر از آسمان درآوردیم
چقدر قمری بی آشیان درآوردیم

وجب وجب تن این خاک مرده را کندیم
چقدر خاطره ی نیمه جان درآوردیم

چقدر چفیه و پوتین و مهر و انگشتر
چقدر آینه و شمعدان درآوردیم

لبان سوخته ات را شبانه از دل خاک
درست موسم خرماپزان در آوردیم

به زیر خاک به خاکستری رضا بودیم
عجیب بود که آتشفشان درآوردیم

به حیرتیم که ای خاک پیر با برکت
چقدر از دل سنگت جوان درآوردیم

چقدر خیره به دنبال ارغوان گشتیم
ز خاک تیره ولی استخوان درآوردیم

برای آنکه بگوییم با شما بودیم
چقدر از خودمان داستان درآوردیم*

شما حماسه سرودید و ما به نام شما
فقط ترانه سرودیم، نان درآوردیم

به بازی اش نگرفتند و ما چه بازی ها
برای این سر بی خانمان درآوردیم

و آب های جهان تا از آسیاب افتاد
قلم به دست شدیم و زبان درآوردیم

*این بیت را محمد سعید میرزایی به این غزل هدیه کرد

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما

سعید بیابانکی — Wed, 10 May 2017 03:42:00 GMT

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما

بر فراز نیزه خواهد رفت قرآن های ما

گرگ هاتان کی حریف بره هامان می شدند

راست می گفتند اگر یک بار چوپان های ما

سال ها چون غنچه ها خاموش ماندیم و دریغ

چاک خورد از فرط خاموشی گریبان های ما

در شبی تاریک و بیم موج و گردابی چنین

دست طوفان بلا افتاده سکان های ما

شعرهای داغ ما هم از دهان افتاده است

بس که از سرما به هم چفت است دندان های ما

هر که سیر از خوان ما برخاست نان از ما برید

بشکند، ای دوستان! دست نمکدان های ما

ماه من یک تخته بر دارد گر از دکان خویش

تخته خواهد شد در این بازار، دکان های ما!

آه ای خنده ی سیاه و سفید

سعید بیابانکی — Tue, 21 Feb 2017 03:34:00 GMT

نوزده سال مثل برق گذشت

نوزده سال از نیامدنت

کوچه مشتاق گام هایت ماند

خانه چشم انتظار در زدنت

مثل این که همین پریشب بود

آمدی با پسرعموهایت

خنده هایت درست یادم هست

بس که آشفته بود موهایت

رو به من... رو به دوربین با شوق

ایستادید سر به زیر و نجیب

آخرین عکس یادگاری تان

بین این قاب ها چقدر غریب...

هیچ عکاس عاقلی جز من

دل به این عکس ها نمی بندد

تازه آن هم به عکس ساده ی تو

که سیاه و سفید می خندد

دور تا دور این مغازه پُر است

از هزاران هزار عکس جدید

تو کجایی؟ کجا؟ نمی دانم!

آه ای خنده ی سیاه و سفید

تو از این قاب ها رها شده ای

دوستانت اسیرتر شده اند

تو جوان مانده ای، رفیقانت

نوزده سال پیرتر شده اند

صبح شنبه، چه صبح تلخی بود

از خودم پاک نا امید شدم

قاب عکس تو بر زمین افتاد

به همین سادگی شهید شدم

زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است

سعید بیابانکی — Mon, 05 Jan 2015 06:49:00 GMT

خیال می کنم این بغض ناگهان شعر است

همین یقین فروخفته در گمان شعر است

همین که اشک مرا و تو را درآورده است

همین، همین دو سه تا تکه استخوان شعر است

همین که می رود از دست شهر، دست به دست

همین شقایق بی نام و بی نشان شعر است

چه حکمتی است در این وصفِ جمع ناشدنی

که هم زمان غمِ نانْ شعر و بوی نانْ شعر است

تو بی دلیل به دنبال شعر تازه مگرد

همین که می چکد از چشم آسمان شعر است

از این که دفتر شعرش هزار برگ شده است

بهار نه، به نظر می رسد خزان شعر است

به گوشه گوشه ی شهرم نوشته ام بیتی

تو رفته ای و سراپای اصفهان شعر است

خلاصه اینکه به فتوای شاعرانه ی من

زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است...

در تاریخ را ببند و برو...

سعید بیابانکی — Fri, 12 Sep 2014 06:05:00 GMT

این گرام شکسته روی سکوت

سوزنش گیر کرده است انگار

این قناری چقدر بی تاب است

مادرش دیر کرده است انگار

چه سماور ذغالیِ کسلی

هیچ کس چای از آن نمی نوشد

!نکند مرده اند اهل محل

در دلش سیر و سرکه می جوشد

شمعدان های رنگ رو رفته

قوریِ لب پریده ی چینی

هوس چای تازه کرده دلم

آی مادر! مرا نمیبینی؟

این صدای که بود می آمد

«سعدی از دست دوستان فریاد»

آن طرف بود روی آن دیوار

یادگاری به خط میر عماد

این دولول لمیده بر لب میز

عاشق بوی تند باروت است

چون خماری که دور مانده ز می

تشنه کام شراب شاتوت است

درکنار هم اند مثل دو چشم

هر دو چشم انتظار و چشم به راه

هردوشان پادشاه یک قلیان

شاه عباس و ناصرالدین شاه

تا که دنیا به هم نریخته است

روی این سفره ی قلمکاری

در تاریخ را ببند و برو

حاج عباس خان سمساری!

این قدر بر این پیکر تفتیده متازید!

سعید بیابانکی — Mon, 11 Aug 2014 04:37:00 GMT

پیچایی گیسوی شکن در شکن است این؟

یا مطلع پیچیده ی شب های من است این؟

زیر قدم رهگذران له نشود ...آی

دل نیست که آلاله ی خونین کفن است این

نم نم بچشان بوسه ی خود را به لبانم

گیرایی بی حدّ شراب کهن است این

بگذار در آغوش تو آرام بگیرم

دلچسب ترین شیوه ی جان باختن است این

بنشین به تماشای فرو ریختن من

دل... نه! به خدا خانه ی ویران من است این

ارزان مفروشید رفیقان! سر ما را

زنهار! مگر یوسف بی پیرهن است این؟

سُم کوفته پاییز بر این دشت و گذشته است

انگار نه انگار گل است این، چمن است این

این قدر بر این پیکر تفتیده متازید!

سوگند که ایران من است این، وطن است این ...

شب عاشوراست..

سعید بیابانکی — Sun, 10 Aug 2014 08:59:00 GMT

شب عاشوراست

چراغ های شهر را خاموش کنید

بگذارید

آن ها که می خواهند کنار دریا بروند

بروند

شمر تعزیه

سعید بیابانکی — Sun, 10 Aug 2014 08:58:00 GMT

نه سلامی

نه امضایی

نه عکسی

چه روزگار بدی دارد

شمر تعزیه

برای سرودنت

سعید بیابانکی — Sun, 10 Aug 2014 08:55:00 GMT

لب این حوض می نشینم

چنگ آبی بر می دارم

و به آن زل می زنم

وقتی بهانه ای ندارم

برای سرودنت

بگذارید آن ها که می خواهند کنار دریا بروند، بروند

سعید بیابانکی — Thu, 17 May 2012 04:58:00 GMT

شب عاشوراست
چراغ های شهر را خاموش کنید
بگذارید
آن ها که می خواهند کنار دریا بروند
بروند

چه روزگار بدی دارد شمر تعزیه

سعید بیابانکی — Thu, 17 May 2012 04:44:00 GMT

نه سلامی
نه امضایی
نه عکسی
چه روزگار بدی دارد
شمر تعزیه

چنگ آبی بر می دارم و به آن زل می زنم

سعید بیابانکی — Thu, 17 May 2012 04:41:00 GMT

لب این حوض می نشینم
چنگ آبی بر می دارم
و به آن زل می زنم
وقتی بهانه ای ندارم
برای سرودنت

بوی صفای لاله و لادن گرفت شعر

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 12:14:00 GMT

ناگه ز سمت عشق وزیدن گرفت شعر
در سینه سوخت، بوی شنیدن گرفت شعر

از حال رفته بودم و آمد سر مرا
چون مادری صبور به دامن گرفت شعر

از این تعجبم که گناهان خویش را
انکار کرده بودم و گردن گرفت شعر

حاضر نشد به خانه ی شاهان قدم نهد
چون آبرو ز کوچه و برزن گرفت شعر

از این و آن شنیده شد و رفت و رفت و رفت
تا شکل یک ستاره ی روشن گرفت شعر

چسبید از ابتدای تولد به غم، به درد
بوی صفای لاله و لادن گرفت شعر*

*دوقلوهای به هم چسبیده ای که دانش پزشکی برای همیشه از هم جدایشان کرد

زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 12:11:00 GMT

خیال می کنم این بغض ناگهان شعر است
همین یقین فروخفته در گمان شعر است

همین که اشک مرا و تو را درآورده است
همین، همین دو سه تا تکه استخوان شعر است

همین که می رود از دست شهر، دست به دست
همین شقایق بی نام و بی نشان شعر است

چه حکمتی است در این وصفِ جمع ناشدنی
که هم زمان غمِ نان، شعر و بوی نان، شعر است

تو بی دلیل به دنبال شعر تازه مگرد
همین که می چکد از چشم آسمان شعر است

از اینکه دفتر شعرش هزار برگ شده است
بهار نه، به نظر می رسد خزان شعر است

به گوشه گوشه ی شهرم نوشته ام بیتی
تو رفته ای و سراپای اصفهان شعر است

خلاصه اینکه به فتوای شاعرانه ی من
زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است

ما را فروختند و چه ارزان فروختند

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 12:06:00 GMT

ما را به یک کلاف، به یک نان فروختند
ما را فروختند و چه ارزان فروختند

ای یوسف عزیز! تو را مصریان، مرا؛
بازاریان مومن ایران فروختند

اندوه و درد از این که خدا ناشناس ها
ما را چقدر مفت به شیطان فروختند

بازار، مُرده است ولی مومنان چه خوب
هم دین فروختند، هم ایمان فروختند

بازاریانِ چرب زبانِ دغل به ما
بوزینه را به قیمت انسان فروختند

یک عده خویش را پس پشت کتاب ها
یک عده هم کنار خیابان فروختند

وارونه شد قواعد دنیا، مترسکان
جالیز را به مزرعه داران فروختند!

ببین، نیامده سر رفته ای از آغوشم

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 12:02:00 GMT

مگر چه ریخته ای در پیاله ی هوشم
که عقل و دین شده چون قصه ها فراموشم

تو از مساحت پیراهنم بزرگ تری
ببین، نیامده سر رفته ای از آغوشم

چه ریختی سر شب در چراغ الکلی ام
که نیمه شب روشنم از دور و نیمه خاموشم

همین خوش است، همین حال خواب و بیداری
همین بس است که نوشیده ام...نمی نوشم

خدا کند نپرد مستی ام، چو شیشه ی می
معاشران بفشارید پنبه در گوشم

شبیه بار امانت که بار سنگینی است
سر تو بار گرانی است مانده بر دوشم

بشکند، ای دوستان! دست نمکدان های ما

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:58:00 GMT

تا که کج می ایستد شاهین میزان های ما
بر فراز نیزه خواهد رفت قرآن های ما

گرگ هاتان کی حریف بره هامان می شدند
راست می گفتند اگر یک بار چوپان های ما

سال ها چون غنچه ها خاموش ماندیم و دریغ
چاک خورد از فرط خاموشی گریبان های ما

در شبی تاریک و بیم موج و گردابی چنین
دست طوفان بلا افتاده سکان های ما

شعرهای داغ ما هم از دهان افتاده است
بس که از سرما به هم چفت است دندان های ما

هر که سیر از خوان ما برخاست نان از ما برید
بشکند، ای دوستان! دست نمکدان های ما

ماه من یک تخته بر دارد گر از دکان خویش
تخته خواهد شد در این بازار، دکان های ما!

به این خوشیم که دنیای دیگری هم هست

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:55:00 GMT

تو رفته ای و غزل های دیگری هم هست
بمان که شاعر تنهای دیگری هم هست

به جز هوای تو و شانه های آرامت
برای گریه مگر جای دیگری هم هست؟

بیا و با نفس روشنت به مرده دلان
بباوران که مسیحای دیگری هم هست

به کام دل نرسیدیم اگر در این دنیا
به این خوشیم که دنیای دیگری هم هست

به گریه گفتمش، ای ماه نیمه شب، واکن!
اگر به میکده مینای دیگری هم هست

به خنده ساغر ما را گرفت ساقی و گفت:
برو رفیق که شب های دیگری هم هست

چقدر ساقی ما ساده بود، می پنداشت
که بی جمال تو فردای دیگری هم هست

ترسم که انتظار کند دانه دانه ام

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:49:00 GMT

نام تو ریخته است شکر در ترانه ام
بوی تو شور در غزل عاشقانه ام

از جمله داغ های جهان، داغت ای عزیز!
آورده ابرهای جهان را به خانه ام

باور نمی کنم که تو باشی، عزیز من!
کوهی که آرمیده چنین روی شانه ام

باور نداشتم که غم نازنین تو
آشوب افکند به من و آشیانه ام

دریای دور دست که از یاد برده ای
نام مرا که دورترین رودخانه ام

دستی برآر و مثل اناری مرا بچین
ترسم که انتظار کند دانه دانه ام

چرا که شرط ادب نیست، بی خبر رفتن

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:42:00 GMT

خوشا چو باغچه از بوی یاس سر رفتن
خوشا ترانه شدن، بی صدا سفر رفتن

سری تکان بده، بالی، لبی، دمی، دستی
چرا که شرط ادب نیست، بی خبر رفتن

چقدر خاطره ماندن به سینه ی دیوار
خوشا چو تیغ به مهمانی خطر رفتن

زمین هر آینه تیر و هوا، هر آینه تار
خوشا به پای دویدن، خوشا به سر رفتن

در این بسیط درن دشت، چون سپیداران
خوشا در اوج به پابوسی تبر رفتن

به جرم هم قدمی با صف کبوترها
خوشا به خاک نشستن، کلاغ پر رفتن

برو برو دلِ ناپخته! کار، کارِ تو نیست
به بزم می سر شب آمدن سحر رفتن

نه کار طبع من است این، که کار چشم شماست
پی شکار مضامین تازه تر رفتن

بر آن سرم، بشتابم تو را به شانه بگیرم

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:25:00 GMT

شب آن شب است که باری تو را بهانه بگیرم
ره اتاق تو با شوق کودکانه بگیرم

انار دیده و دل را چنان به هم بفشارم
که از تمام تنم اشک دانه دانه بگیرم

شبیه فاخته، کوکو کنم فراز سرایت
بر آن خرابه ی خاموش، آشیانه بگیرم

شبانه، خیمه ی سوگی به پا کنم سرخاک
تو را بهانه کنم، فال عاشقانه بگیرم

تمام عمر سرم را به روی شانه گرفتی
بر آن سرم، بشتابم تو را به شانه بگیرم

تو را به شانه بگیرم که الوداع بخوانم
شرر به پا کنم، آتش شَوَم، زبانه بگیرم

بگو چگونه تو را ای تمام دار و ندار!
به خاک ها بسپارم که راه خانه بگیرم

رها نمی کندم شعر گریه خیز و برآنم
که طبع سرکش خود را به تازیانه بگیرم

سلام می دهم از دور خانه ی پدری را
جواب خود مگر از خشت های خانه بگیرم

دلم گرفته، هوای بهار کرده دلم

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:23:00 GMT

دلم گرفته، هوای بهار کرده دلم
هوای گریه ی بی اختیار کرده دلم

رها کن از لب بام آن دو بافه گیسو را
هوای یک شب دنباله دار کرده دلم

بیا! بیا! که برای سرودن بیتی
هزار واژه ی خونین قطار کرده دلم

به هر تپش که نفس تازه می کند، باری
مرا به زیستن امیدوار کرده دلم

کنون که آخر پیری! نمانده دندانی
غزال خوش خط و خالی شکار کرده دلم

بخند! ای لب خونین! لب ترک خورده!
دلم شکسته، هوای انار کرده دلم

دل را به پای بوسی غم برده ایم ما

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:21:00 GMT

بر ما چه رفته است که دل مُرده ایم ما
دل را به پای بوسی غم برده ایم ما

گل های زرد، دسته به دسته شکفته اند
بر ما چه رفته است که پژمرده ایم ما؟

سبزیم اگر چه مثل سپیدارهای پیر
سهم کلاغ های سیه چُرده ایم ما

شاید به قول شاعر لبخندهای تلخ
یک مشت خاطرات ترک خورده ایم ما*

باور کنید هیچ دلی را در این جهان
نشکسته ایم ما و نیازرده ایم ما

گفتی پناه برده ای از بی کسی به چاه
ای بغض ناصبور! مگر مرده ایم ما؟

*چو گلدان خالی لب پنجره
پراز خاطرات ترک خورده ایم(قیصر امین پور)

این شهر تا بخواهید، سنگ مزار دارد

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:20:00 GMT

از بس گلایه و غم از روزگار دارد
آیینه روزگاری است، گرد و غبار دارد

هر عابری در این شهر یک مرده ی عمودی است
این شهر تا بخواهید، سنگ مزار دارد

این آسمان بعید است، بی روشنا بماند
از بس ستاره های دنباله دار دارد

غم های بی نهایت، عشاق بی کفایت
من بی حساب دارم، او بی شمار دارد

در عین سر به زیری، سر مست و سربلند است
چون تاک هر که خانه بالای دار دارد

عشق اناری ام را از من ربود دارا
من عاشق انارم، سارا انار دارد

بهار بود و دلم فصل بی ترانگی اش

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:13:00 GMT

بهار بود و دلم فصل بی ترانگی اش
و درد در تن من گرم موریانگی اش

کسی نبود، کسی لایق غم دل من
کسی که دل بسپارم به بی کرانگی اش

به انتظار قدومش، انار دیده ی من
رسیده است به جشن هزاردانگی اش

مرا به خلوت صندوقخانه اش ببرید
رسیده است گمانم شراب خانگی اش

شبیه ردّ قدم های موج بر ساحل
به جای مانده بر این شانه ها، زنانگی اش

نه من، نه او، نه شما، شاعر این زمانه کسی است
که تکه پاره شود بغض های خانگی اش

از سکه فتاده غیرت و مردی

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:05:00 GMT

ای قاصدکان خوش خبر! چندی است
گِرد در و بام من نمی گردید
از قاصد روزهای بارانی
رفتید ولی خبر نیاوردید

ای قاصدکان خوش خبر! اینجا
کار من دل گرفته بی صبری است
این خانه شبیه خانه ی نیما
از هر طرفی که می روی، ابری است

در شعر اگر من و رفیقانم
از حافظ و از فروغ می گوییم
اما به هوای سکه ای زرین
پشت سر هم دروغ می گوییم

امروز اگر من و رفیقانم
تیغ آخته ایم بر گلوی هم
دیروز پُر از بگو مگو بودیم
«ما چون دو دریچه رو به روی هم»*

بی شاعر روزهای بارانی
«هر لحظه غمی و هر دمی دردی»**
خنجر همه در کف رفیقان است
ای وای! چه روزگار نامردی

سنگیم میان شهر سنگستان
شعر از غم ما مگر فروکاهد
شاعر! غزلی، ترانه ای، بیتی
این شهر هوای تازه می خواهد

با وعده به هیچ می فروشندت
ای وای چه روزگار ارزانی!
آی ای اخوان که خفته ای در طوس!
برخیز که سرکنی زمستانی

چندی است به لاک غم فرو رفته است
این شهر فسونگر برادرکش
از سکه فتاده غیرت و مردی
ما شاعرکان به سکه ای دل خوش

ای قاصدکان خوش خبر چندی است
این خانه ی دل گرفته کم نور است
آشفتگی ترانه های من
از دوری قیصر امین پور است

*م.امید
**مجید زهتاب

به همین سادگی شهید شدم

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:03:00 GMT

نوزده سال مثل برق گذشت
نوزده سال از نیامدنت
کوچه مشتاق گام هایت ماند
خانه چشم انتظار در زدنت

مثل اینکه همین پریشب بود
آمدی با پسرعموهایت
خنده هایت درست یادم هست
بس که آشفته بود موهایت

رو به من... رو به دوربین با شوق
ایستادید سر به زیر و نجیب
آخرین عکس یادگاری تان
بین این قاب ها چقدر غریب...

هیچ عکاس عاقلی جز من
دل به این عکس ها نمی بندد
تازه آن هم به عکس ساده ی تو
که سیاه و سفید می خندد

دور تا دور این مغازه پُر است
از هزاران هزار عکس جدید
تو کجایی؟ کجا؟ نمی دانم!
آه ای خنده ی سیاه و سفید

تو از این قاب ها رها شده ای
دوستانت اسیرتر شده اند
تو جوان مانده ای، رفیقانت
نوزده سال پیرتر شده اند

صبح شنبه، چه صبح تلخی بود
از خودم پاک نا امید شدم
قاب عکس تو بر زمین افتاد
به همین سادگی شهید شدم

باز این چه شورش است، مگر محشر آمده

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:55:00 GMT

باز این چه شورش است، مگر محشر آمده
خورشید سربرهنه به صحرا برآمده

آتش به کام و زلف پریشان و سرخ روی
این آفتاب از افقی دیگر آمده

چون روز روشن است که قصدش مصاف نیست
این شاهِ کم سپاه که بی لشکر آمده

یاران نظر کنید به پهلو گرفتنش
این کشتی نجات که بی لنگر آمده

بانگ «فیا سیوف خذینی است» بر لبش
خنجر فروگذاشته با حنجر آمده

آورده با خودش همه از کوچک و بزرگ
اصغر بغل گرفته و با اکبر آمده

ای تشنگان سوخته لب! تشنگی بس است
سر بر کنید، ساقی آب آور آمده

این ساقیِ علم به کفِ بی بدیل کیست؟
عطشان در آب رفته و عطشان تر آمده

این ساقی رشید که در بزم می کشان
بی دست و بی پیاله و بی ساغر آمده

آتش به خیمه های دل عاشقان زده
این آتشی که رفته و خاکستر آمده

آبی نمانده، روزه بگیرید نخل ها
نخل امید رفته ولی بی سر آمده

جای شریف بوسه ی پیغمبر خداست
این نیزه ای که از همه بالاتر آمده

آن سر که تا همیشه سر از آفتاب بود
امشب به خون نشسته، به تشت زر آمده

ای دستِ پُر سخاوتِ روشن! گشوده شو
دریوزه ای به نیّت انگشتر آمده

بوی بهشت دارد و همواره زنده است
این باغ گل به چشمت اگر پرپر آمده

بگذار تا دمی به جمالت نظر کنم
هفتاد و دومین گُلِ از خون برآمده!

لب واکن از هم، ای تن بی سر، حسین من!
حرفی به لب بیار و ببین خواهر آمده...

این سواران کیستند انگار سر می آورند

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:53:00 GMT

این سواران کیستند انگار سر می آورند
از بیابان بلا گویا خبر می آورند

این گلوی کوچک انگاری که راه شیری است
این سواران، کهکشان با خود مگر می آورند

تخته خواهد کرد بازار شما را، شامیان!
این که بی پیراهن و بی بال و پر می آورند

هم عمو می آورند و هم برادر، حیرتا!
هم پدر می آورند و هم پسر می آورند

آشنا می آید آری این گل بالای نی
هر چقدر این نیزه را نزدیک تر می آورند

تا بگردد دور این خورشیدهای نیمه شب
ماه را نامحرمان از پشت سر می آورند

بس که بر بالای نی شیرین غزل سر داده ای
من که می پندارم اینان نی شکر می آورند

زنبق هفتاد و یک برگم! به استقبال تو
خیزران می آورند و تشت زر می آورند

هزار بادیه مجنونِ نی سواری تو

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:45:00 GMT

هزار بادیه مجنونِ نی سواری تو
هزار آینه مبهوتِ بی شماری تو

بهار آمده با لاله های سینه زنش
پی زیارت باغ بنفشه کاری تو

هلا که جمع نقیضین بوسه و عطشی!
ندیده ام لب خشکی به آبداری تو

چه جای نغمه در این روزگار یأس، مگر
به روی دست تو پرپر نشد قناری تو؟

هم او که نامه برایت نوشت، با خنجر
ببین که آمده از پشت سر به یاری تو

دریغ! کاری از این طبع مرده ساخته نیست
به جز شمردن گل زخم های کاری تو

به ما مخند که جای گریستن بر خویش
نشسته ایم دمادم به سوگواری تو

بیا که روز مبادای ما رسید از راه

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:43:00 GMT

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری
و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری

مگر قرار نشد شیشه ای از آن میِ ناب
برای روز مبادا کنار بگذاری؟

بیا که روز مبادای ما رسید از راه
که گفته است که ما را خمار بگذاری؟

در این مسیر و بیابان بی سوار، خوشا
به یادگار خطی از غبار بگذاری

گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید
همیشه سر به سر روزگار بگذاری

نیایی و همه ی سر رسیدهامان را
مدام چشم به راهِ بهار بگذاری

جواب منتظران را بگو چه خواهی داد
همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟

به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست
که نام دیگر ما را انار بگذاری

گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم
قرار بود که با ما قرار بگذاری

چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی
به جان این شب دنباله دار بگذاری

بیا که زخمِ زبان های دوستان کاری است

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:39:00 GMT

بیا که آینه ی روزگار زنگاری است
بیا که زخمِ زبان های دوستان کاری است

به انتظار نشستن در این زمانه ی یأس
برای منتظران چاره نیست، ناچاری است

به ما مخند اگر شعرهای ساده ی ما
قبول طبع شما نیست، کوچه بازاری است

چه قاب ها و چه تندیس های زرینی
گرفته ایم به نامت که کنج انباری است

نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود
کنون بیا که بناهایمان طلاکاری است

به این خوشیم که یک شب به نامتان شادیم
تمام سال اگر کارمان عزاداری است

نه اینکه جمعه فقط صبح زود بیدارند
که کار منتظرانت همیشه بیداری است

به قول خواجه ی ما در هوای طره ی تو
«چه جای دم زدن نافه های تاتاری است»